به خودم که آمدم
میان انبوه دست نوشته های نا خوانا بودم
میان خط خطی های شبانه
چرخان و مبهم
روی کاغذ باغی شده بود
از سطر های دلتنگی هایم
از دست داده بودم خودم را
و تو را دیدم
که بذر ترانه می پاشیدی
زیر نور مهتاب
یادت هست می خواستی شاعرم کنی
انگار شاعر شدم
به خودم که آمدم انگار
شاعر بودم
و
از دست رفته بودم