به چيزهاي ديگري فکر کن
چيزهاي دور اما در قلب تو
آرزوهايي که اکنون تواند!
چقدر مانده به جنگلي سبز
وقتي درخت هم نمي داند!
چقدر مانده به دريا
وقتي لبهايت طعم باران چشمهايت را ديشب فهميد
به چيزهاي ديگري فکر کن
به لبخندهاي آبي و منتظر!
به شهري که آرام و ساکت است
و ترس ندارد!
شهري بدون چهره هاي زشت
بدون خانه هايي که قفل هم آرامش به آن نمي دهد
شهري با همان باغ هاي حاشيه
با بوي گَِل و خاطره
به چيزهاي ديگري فکر کن
به خانه
همان خانه هميشگي
که جاي خاليت را به انتظار نشسته
به دستان گرمي که در آن خانه هستند
به چيزهاي ديگري فکر کن

(پگاه)

                               ***