دوستای همراه دل نوشته های من:
 اومدم بگم که هر اومدنی یه رفتنی داره آدما میرن  چه برسه به وبلاگ و دل نوشته .....
من تا یه مدت كم دیگه  میرم
گر چه برام سخته ولی خب سعی می کنم کنار بیام !
یه زمانی دل نوشته هام جای امن و راحتی بود جایی که هر چیزی که توي دلم بود واقعا راحت و بدون فیلتر می نوشتم ولی حالا دیگه نمیشه!
خيلي ها توی این مدت ، دوست من بودن -----دوستای خوبی پیدا کردم . نسیم و ندا و شمیم ونغمه دوست داشتنی هرگز فراموشتون نمی کنم.
خب من شرمنده ام ولی دلیل وجود این وبلاگ این نبود که من کسی رو آزار بدم این جا جایی بود که من از تنهایی در می اومدم وبا نوشتن به آرزویی دیرینه خودم نویسندگی نزدیک تر می شدم و این باعث شادی من بود -----چون این وبلاگ یه هدیه بوداز طرف پسر خاله ام  بودهمیشه سعی کردم خیلی خوب ازش نگهداری کنم ،کم کم دیدم دارم با نوشته هام زندگی می کنم ..

ولی دیگه باید رفت این وبلاگ جایی بود که من تنهایی هامو پر می کردم و جایی که آرامش داشتم ولی حالا همین وبلاگ آرامشو ازم گرفته .....
چند وقته می خوام این پست رو بنویسم ولی گفتم پگاه یه کم دیگه بمون ، و چند روزه بازم آرامشو ازم گرفتن ......
الان که این پست رو می نویسم فقط یه جا توی این دنیا هست که توش خیلی آرومم می خوام برم اونجا جایی که بوی خوب خاطره میده و گرمای محبت ........
می خوام برم و فقط نفس بکشم و زندگی کنم .....
شاید یه روزی یه جایی دیگه دل نوشته های پگاهو دیدید البته منظورم وبلاگ یا وب سایت نیست ،شاید دل نوشته هام از این به بعد روی کاغذ بیاد به شیوه سنتی تا روی دنیای مجازی و ناامن اینترنت !
امیدوارم سال خوبی داشته باشید و به آرزوهاتون برسید .
(پگاه)
0
0
0
خداحافظ دوستای خوبم و خداحافظ دل نوشته هام...

خب مثل اینکه جدی جدی عید اومد!
پس منم باید جدی جدی عیدو تبریک بگم!
برای همه آدمای دنیا به خصوص دوستای خوبی که دل نوشته های منو می خونن فقط یک آرزو دارم تو سال جدید و اونم اینه که:
هر جای این دنیا که هستند فقط شاد باشن و خنده هاشون از ته دل باشه نه مصنوعی و با حساب و کتاب!!

۰

۰

۰