اما....
اعجاز ما همين است:
ما عشق را به مدرسه برديم
در امتداد راهرويى كوتاه
در آن كتابخانه كوچك
تا باز اين كتاب قديمى را
كه از كتابخانه امانت گرفتيم
ـ يعنى همين كتاب اشارات را ـ
با هم يكى دو لحظه بخوانيم
ما بى‏صدا مطالعه مى‏كرديم
اما كتاب را كه ورق مى‏زديم
تنها
گاهى به هم نگاهى ...
ناگاه
انگشت‏هاى «هيس»
ما را
از هر طرف نشانه گرفتند
انگار
غوغاى چشم‏هاى من و تو
سكوت را
در آن كتابخانه رعايت نكرده بود!

***

(زنده‏ياد دكتر قيصر امين‏پور)

 پ.ن :

در لینک زیر بررسی این شعر زیبا از قیصر امین پور رو در کنار غزلي از هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سايه) بخوانيد

http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=66599