زندگی رو دوست دارم چون هر روزی که شب میشه یه تجربه جدیده یه قدم دیگه به سمت خودت .

زندگی رو دوست دارم چون بعضی وقت ها تو این روزها و شب هایی که می گذرونی ناگهان غافلگیر میشی البته این غافلگیری زمانی خیلی برات قشنگه که از طرف خودت باشه یعنی یه بخشی از شخصیت خودت که پنهون بوده تا اون لحظه برای خودت یکدفعه غافلگیرت کنه .

امروز فهمیدم که یه لحظه هایی هست که حسود میشم اینقدر که به خاطر یه حس  ماشینی رو که مستقیم به سمتم اومد رو اصلا ندیدم و نزدیک بود یه تصادف حسابی بکنم ولی چیزی که برام بیشتر جالب بود شخصیت این پگاهی بود که داشتم می دیدم عین بچه ها شده بود ولی اعتراف می کنم که : اصلا از این شخصیتم حس بدی نداشتم ،حسم قشنگ بود فهمیدم  که بعضی حساسیت ها قشنگه بعضی حسادت ها باعث حس غروری میشه که لبخند رو لبات می آره ،احساس می کنی همون جایی هستی که باید باشی یه جای قشنگی از سرنوشت .

زندگی رو دوست دارم به خاطره همه ی این لحظه های عجیب و غریبش به خاطره همه ی این خنده ها و گریه ها و حسادت هاش .

دوباره متولد شدم یه حس فوق العاده ای دارم از کشف خودم ، خود واقعی ، خود پگاه نه یه پگاهی که محتاط راه میره که کسی از صدای قدم هاش ناراحت نشه بعضی وقت ها باید با کفش پاشنه بلند تند تند راه بری که همه ی بدونن که این صدای کفش تو بود شاید از بین همه ی اطرافیانت یک نفر از اینکه این بار کتونی پات نیست تعجب کنه شاید همون یک نفر تند تر قدم برداره که با تو همراه بشه و این فوق العاده میشه .

بعضی وقتا باید جلوی اتفاقی که آزارت میده بهونه بگیری تا آروم بشی ولی بعضی وقت ها هم هست که باید بگی من ناراحتم، بگی نه ! بگی اینو دوست ندارم ! این اتفاق باید کنار بره ، این شاید اولین تجربه من تو زندگیم بود و حسی که الان دارم احساس آرامش و سبکیه چقدر آدم بعضی وقت ها نسبت به خودش بدجنس میشه چرا نباید با دلش روراست باشه؟

و الان میخوام اینجا بنویسم آره این منم پگاهی که محکم ایستادم که بگم میشه قشنگ دید و قشنگ حس کرد فقط باید خودتو بهتر بشناسی میشه دستای کسی رو محکم بگیری به شرطی که اول دستای خودتو شناخته باشی . قدم هاتو محکم بردار و نگران صدای قدم هات نباش همونی باش که هستی

خدایا ازت ممنونم عاشقتم

***

دل من
كه به اندازه يك عشقست
به بهانه هاي ساده خوشبختي خود مي نگرد
به زوال زيباي گلها در گلدان
به نهالي كه تو در باغچه خانه مان كاشته اي
و به آواز قناري ها
كه به اندازه يك پنجره مي خوانند
آه
سهم من اينست
سهم من اينست
سهم من
آسمانيست كه آويختن پرده اي آن را از من مي گيرد

(به یاد فروغ فرخزاد)